طُفیلِ هستیِ عشق‌اند آدمی و پری   ارادتی بنما! تا سعادتی ببری بکوش خواجه و از عشق بی‌نصیب مباش   که بنده را نخرد کس به عیب بی‌هنری مِی صبوح و شکرخواب صبحدم تا چند؟!   به عذر نیم‌شبی کوش و نالهٔ سحری دعای گوشه‌نشینان بلا بگرداند؛   چرا به گوشهٔ چشمی به ما نمی‌نگری؟       طریق عشق طریقی عجب خطرناک است   نعوذُ بالله اگر ره به مقصدی نبری

/ 0 نظر / 21 بازدید