Don’t ever give up

I don’t know why I couldn’t stop crying since I started to watch this movie: “The Brooke Ellison Story”. True inspiration, remarkable woman ( both girl & Mum), remarkable family, inspiring achievements

 

I take this sentence from the last minutes of film: “Time is so brief and so precious. Don’t take any one in your life for granted. “

 

*******

 

امروز فیلم کوتاه زندگی در مه ساخته بهمن قبادی رو هم در شبکه فارسی   BBCدیدم که فیلم خیلی دردناکی بود. داستان فیلم در کردستان است و  روایت زندگی پسر چهارده ساله‌ای که بعد از مرگ پدر و مادرش مجبور به سرپرستی از خواهر و برادر کوچک خود می‌شود. فکر می کردم چقدر ما ناشکریم و قدر این همه آرامش و آسایش رو نمیدونیم. داشتم فکر می کردم چند تا از این بچه ها در ایران و همه جای دنیا زندگی میکنند. فکر میکردم چه جوری به حتی یکی از اینها کمک کنیم. و خیلی فکرهای دیگه ...

 

*****

 اینهم از نوشته های قدیمیم که فراموش نکنم امید و توکل رو  :

بعضی وقتها اینقدر اضطرابهای بیهوده و خستگی و دلتنگیهای غربت ذهن رو میگیره که شکرگذاری و توکل رو فراموش میکنی ٬ و باید یک نفر اینها رو بیادت بیاره ٬بیادت بیاره که زندگی در گذره و زمان سریعتر از اونی که حتی فکرشو بکنی میگذره ٬ بیادت بیاره که باورها و هدفهاتو فراموش نکنی و اینکه امروز امروز است و ما برای زیستنش تا فردا بیشتر وقت نداریم....

این چند جمله از کتاب «در فاصله دو نقطه» ایران درودی را که سالها پیش خونده بودم یادم اومده ٬  اینجا مینویسم تا بخودم یادآوری کنم :

« تا این مرحله از زندگی دانسته ام که می‌باید کوله بار غم ها و دلتنگی ها را بر زمین گذارد و به استقبال آینده رفت. حتی اگر این آینده یک روز یا یک ساعت یا فقط یک لحظه باشد. مطمئن هستم که بهترین لحظه، لحظه بعدی زندگی ام خواهد بود .»  

*****

   + Passenger - ٥:٠٧ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ۱٥ اردیبهشت ۱۳۸۸