"به یاد دارم روزی در کودکی ٬یک نقطه بر روی یک صفحه ی کاغذ سفید گذاردم. آثارم به دنبال و در ادامه ی این نقطه هستند تا روزی که آخرین نقطه را بگذارم ... و به خواب هیچ کس بودن فرو روم...! یک زندگی٬ چند اثر ....٬ در فاصله دو نقطه..!!!"

"تا این مرحله از زندگی دانسته ام که می باید کوله بار غمها و دلتنگیها را بر زمین گذارد و به استقبال آینده رفت حتی اگر این آینده یک روز یا یک ساعت یا فقط یک لحظه باشد. مطمئن هستم لحظه ٬ لحظه بعدی زندگی ام خواهد بود. شاید لحظه ی بعدی ٬ نوید خلق اثری باشد که هنوز نیافریده ام ولی در لحظه بعدی اثری به ابعاد آرزوهایم اثری به رنگ عشقهایم اثری به شفافیت آیینه ها خلق خواهم کرد و آنگاه این اثر را در بالاترین نقطه آسمان بر خواهم افراشت تا تصویر تمامی این جهان در آن انعکاس یابد." -ایران درودی ٬در فاصله دو نقطه   

   + Passenger - ۱۱:۳٧ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢ اردیبهشت ۱۳۸٦