Lilypie - Personal pictureLilypie Fifth Birthday tickers متن هایی برای هیچ


متن هایی برای هیچ

قدر ایام ..

روبروی هتلم در سمت دیگر خیابان ساحل زیبای دریا بود ساحل زیبای هالیود. اینقدر نزدیک که از پنجره اتاقم دریا رو میشد دید. در یک هفته ای که در مسافرت بودم در برنامه ام بود هر روز که صبح زود برم لب ساحل و قدم بزنم و صدف دریایی صبحگاهی جمع کنم  و طلوع خورشید رو ببینم. ولی اصلا فرصت نشد و هم اینکه می ترسیدم صبح زود تنها به ساحل بروم .  چند روزی صبح زود به استخر هتل رفتم و  چند روز هم که صبح زود باید در مرکز  کنفرانس میبودم که از هتل کلی فاصله داشت.خلاصه مجالی نشد و حالا که برگشته ام حسرت این در دلم هست که چرا هیچ صبح زود و یا غروبی  به ساحل نرفتم تا طلوع و غروب خورشید رو ببینم؟ 

حالا چرا اینها رو نوشتم : برای اینکه به خودم یادآوری کنم زندگی هم همینطوری هست و تا چشم بهم بزنیم  میبینیم چقدر خیلی زود دیر میشود و قدر لحظه ها رو ندانستیم و نهایت استفاده رو نکرده ایم.  فکر میکنم از سی سالگی به بعد سرعت گذشت سالها خیلی سریعتر میشود و به زودی چهل سالگی از راه خواهد رسید.  همش با خودم میگم فقط 5-6 سال دیگه تا 40 سالگی فاصله دارم و باید تا آن وقت به تمام اهداف زندگی رسیده باشی... !

خلاصه که قدر زندگی و این روزهای جوانی رو بدانیم که خیلی  زود دیر میشود ....

این هم عکس هم ساحل  و هم استخر--حقیقتا استخر بسیار زیبایی بود ولی لذت جمع کردن صدف دریایی و دویدن در ساحل هم قابل انکار نیست !

   + Passenger - ۱٢:۱۱ ‎ق.ظ ; دوشنبه ٢٥ اردیبهشت ۱۳٩۱


Finding time to update a blog is a personal habit. If you don’t write for some time you forget how to write or what to write and more important does it worth to write these daily notes!!  With our extremely hectic lifestyle it is a personal choice.  Although I like the idea of recording the daily memories but sometimes, it is getting too personal and you think about your cyber personal security!

Anyway, it is a long time since my last post. Since that post I was away in Istanbul (for a visit to Marmara University) & then Mashad for visiting my family, and we had a great time there. I already missed Mashad so much that I feel it was ages ago that I was there.

  Back to England, it was Nowrooz but I was so ill that I didn’t feel the sense of spring and New Year this year. The simple flu lasted for more than 7 weeks (Thanks to my GP!!). I didn’t feel that much ill all my life.  I was starting to think that perhaps I have a cancer or a form of severe illness. I think I was in some phase of depression too.  But thanks God, I finally recovered now and here I am, with no pain or coughing and enjoying the sun in lovely Florida. Thanks to ARVO!

(Notice Supermoon in the Sky- Moon was in the closest distance to earth last week 5May 2012).

I have too much deadlines, exams and targets for my next 12 months that I don’t think I will find time to update here. If I find any spare time, I‘ll try to update Baran’s weblog with her progress. She is getting sweeter and sweeter every day. God bless her.   

As I said writing is a choice. But for sure I will get back to here when I find more time and better said more balance in my both personal and professional life.  Until then …


   + Passenger - ٤:۳۱ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ٢۱ اردیبهشت ۱۳٩۱